Framlag mitt í minningabanka nærri útdauðra hljóða
eftir Unu Björk Kjerúlf
Skrjuff, klonk,
fssst, dadonk.
Ég framkalla gömul bakgrunnshljóð eftir minni.
Lokhljóð úr málmgini.
Skrjuff, klonk.
Stundum fssst, dadonk
– eftir magni og undirlagi.
Hljóð sem var boðberi frétta
utan úr heimi,
úr næsta bæ,
næstu götu,
frá gömlum frænkum,
stofnunum,
pennavinum.
Innan úr draumum,
óskum og vonum
um lukku
(ef þú slítur ekki keðjuna).
Frá hendi til handar,
húsi til húss,
bárust boð.
Og heimurinn stækkaði
með hverjum skelli úr gómi ginsins.
Hægt og bítandi,
bréf fyrir bréf.
Skrifuð af natni,
skyldu,
þakklæti,
áminningu,
söknuði.
Að nóttu,
í flýti,
með lykkjum,
á útlensku,
á dulmáli,
villevekk,
virðingarfyllst,
með kærri kveðju.
Skrjuff, klonk.
Fssst, dadonk.
Hljóð óvissu og eftirvæntingar.
Eins og biðin eftir pökkum á jólum
eða skilaboð á miðilsfundi.
(Er þetta til mín?)
Hver heldur utan um gömul hljóð
sem eru við það að hverfa?
Hvaða stofnun tekur við þeim?
Ég skráset hljóðin,
færi upplifun þeirra í orð.
Póstnálægð.
Fjölrituð blöðin ber ég út,
hús eftir hús,
götu eftir götu.
Í hverfinu bergmálar
skrjuff, klonk,
fssst, dadonk
NÁTTÚRAN
eftir Katrínu Leu S. Sigþórsdóttur
Ég lít út um gluggann og sé undurfagurt málverk.
Snjórinn glitrar eins og demantar.
Vindurinn hvín eins og sinfónía.
Hér er fallegt.
Hér á ég heima.
Litirnir á trjánum vísa mér leiðina heim.
Stjörnurnar skína í myrkrinu.
Norðurljósin dansa með.
